Mijn verhaal 

Ik wilde kunst maken omdat ik hiermee mezelf het beste uitdruk. Het verhaal met kunst is altijd het meest krachtige en daarmee zie ik 4 hoofdgroepen te weten:

1. Woordkunst of toneel 
2. Klank kunst of muziek 
3. Beeld kunst of beeldende kunst 
4. Beweging kunst of dans 

Woorden lijken misschien het eerste waarmee ik me nu uitdr, maar een muzikant was mijn eigen vader, met beeld bleek ik mij het beste uit te kunnen en raakte ik bevriend met bekende beeldend kunstenaars en door de wereldwijde dans, leerde ik een vriend kennen en kwam ik uiteindelijk bij de Haagse Kunstkring 

De beweging na de zelfmoord van mijn oudste broer, bracht mij op jonge leeftijd, zeker tot nader inzicht! Met welk doel kwam ik als mens op aarde? Dit was in ieder geval niet voor studieresultaten op school en daarom wilde ik toen aandacht besteden aan kinderen die niet meer bij hun ouders verbleven. Ik deed toen 2 jaar achterelkaar vrijwelligers werk in een kindertehuis en vanuit zorgwerk wilde ik als eerste werk voor de zwakkeren in mijn omgeving doen. En hieruit kwam voort dat ik zelf ook nog meer kunst wilde leren kennen. Ik meldde me aan bij een orientatiejaar van de kleinkunstacademie in Amsterdam en volgde de kunstacademie in de avonduren in Leeuwarden. En toen wilde ik dus de voltijdsstudie aan de kunstacademie in Enschede gaan volgen. In mijn eerste studiejaar zocht ik in Enschede ook contact met het conservatorium van Enschede en er ontstond hierdoor een samenwerking tussen beide academies. In een lift naar Amsterdam stopte er toen per toeval een bus met dansers van een educatief dansgezelschap. Ook hier werd ik zeer door geraakt en wilde decors voor hun gaan maken. Als mogelijke gecommiteerde voor mijn eindexamen kreeg ik toen zelfs contact met de bekende Hans van Manen met wie ik in gesprek ging en met mijn komst in Amsterdam viel ik niet geheel toevallig op een prachtige actrice die mijn hart had kunnen roven. Ik raakte bevriend met haar en we bleken dezelfde grootse regisseur van Nederland te kennen. Zij omdat zij in een regie van hem een dier had mogen spelen en ik omdat ik via het Amsterdamse Mickery tot de naam van Erik Vos was gekomen. Het theaternetwerk Mickery uit Amsterdam had ik een voorstel willen doen om een project met 4 verschillende vormen van kunst te gaan samenwerken. Maar zij antwoorden me: Dat is niet goed mogelijk, want een zekere Erik Vos had dat ook al eens geprobeert en het was hem niet gelukt. Daarop heb ik dus alles van Erik Vos willen bestuderen en hem uitgenodigd om met hem in gesprek te gaan, maar dat was helaas niet gelukt omdat hij in die tijd in Israel zat voor het vooronderzoek van een zeer bijzonder toneelstuk met de naam: "Wachten op Godot"  Uiteraard wilde ik toen ook alles vernemen van dat bewuste toneelsuk en toen het uit was gekomen had ik het zeker willen gaan bekijken. In ieder geval bleek Erik Vos de gemene deler te zijn van iemand die we beiden hadden leren kennen en we spraken af om in Den Haag naar een voorstelling van Erik Vos te willen gaan. Maar toen we elkaar spraken in Den Haag, bleken we zoveel met elkaar te willen spreken dat we de tijd helemaal vergaten  en die voorstelling misten. We zijn toen uiteindelijk in elkaars armen terecht gekomen en waren 15 jaar lang een onafscheidelijk stel die zelfs wilden trouwen om kinderen te kunnen krijgen. 2 kinderen, een  jongen en een meisje zijn er toen ook werkelijk geboren, maar we moesten verhuizen omdat ze niet goed was in trappenlopen en toen hebben we helaas geluisterd naar het advies van haar ouders om bij hun in de stad Zoetermeer te gaan wonen. Zoetermeer was de stad die zij voor mij nog steeds om onduidelijke redenen eens was ontvlucht. Maar goed daar moest ik toen na een paar jaar, aan het eind van 2002 ook werkelijk achter komen. Ze gaf me aan dat ze de stad werkelijk vreselijk vond en dat het echt niet voor niets was dat ze de stad Zoetermeer eens ontvlucht was. Onze dochter was er echter net geboren en was net een jaar geworden toen ik in de regie van haar vader een vreemd toneelstuk in de praktijk was gaan spelen, waarmee ik zogenaamd in de voetsporen van mijn schoonvader zou treden. Hij had dat immers ook gedaan toen hij zijn baan als leraar Nederlands verloor en toen ging doen van wat het het liefste deed en dat was dus regisseren. Hij wist natuurlijk dat ik het liefste kunst wilde gaan maken en daarmee maakte hij me wijs dat hij me met zijn regie zou kunnen helpen. Dat toneelspelen in de praktijk eigenlijk nooit een oplossing kan zijn, moest ik toen blijkbaar achterkomen. Als eerst was mijn opdracht geweest om mijzelf "ingestort" te gaan verklaren bij mijn werkgever, een drukkerij in de plaats Dieman. Na dit met enige tegenzin te hebben gedaan bleek ik afspraken van instanties samen met mijn vrouw te moeten gaan bezoeken. Ook hier wilde ik me toe bereid verklaren. Maar toen kwam er een afspraak waarbij ik samen met mijn vrouw naar Rijswijk moest gaan en daarbij had ik me helaas in de tijd vergist. Dit bleek de druppel te kunnen worden waardoor ik ieder contact met de familie (inclusief mijn eigen kinderen ) had verloren. Ik kon zelfs mijn eigen huis in Zoetermeer uitgezet worden op last van onbetrouwbare advocaten en was eigenlijk ten einde raad. Dit werd mijn reden om mij zeer direct te willen gaan concentreren op mijn eigen hart en ik vond hier zelfs bevriende medestanders voor. Collega's in de kunst die ik de afgelopen jaren had mogen leren kennen.

Dankzij de hulp van de gemeente Zoetermeer verkreeg ik zelfs gratis een groot atelier en hier organiseerde ik toen een groots kunstproject rondom "Het Hart" Het hart was eigenlijk alles waar het in het leven om draait en ja, het hart van de drukkerij waar ik terug was gekomen, gaf me zelfs de mogelijkheid om een eigen krant uit te gaan geven. De zogeheten "Hartenkrant" Dit heeft mij grote kracht gegeven en uiteindelijk zelfs de weg naar de betekenis van "WERKELIJKE LIEFDE!

Het begon doordat ik een hartenkrant ging brengen naar een van mijn meest grote voorbeeld in de kunst en dat was verhalenverteller en kunstenaar WILLEM DE RIDDER! Toen ik hem uiteindelijk in Bussum persoonlijk een krant wilde brengen, heeft Willem mij het zeer bijzondere verhaal willen vertellen over zijn ervaring in de liefde van Nederland waarin hij in eerste instantie zelfs gevlucht was uit Nederland. Uiteindelijk is hij toen door het verhaal van een Amerikaanse advocaat "Arnold Patent" tot inzicht gekomen van wat er in Nederland aan de hand was geweest. Willem is toen terug gekeerd naar Nederland en heeft op het Oert (een natuurgebied van het schiereiland Ameland)  een heel bijzonder boek geschreven dat hij "Handboek Spiegelogie"had willen noemen.