KUNSTKRING 14-10-2026
Op 14 oktober 2026, reed ik met de fiets vanaf mijn huis in Rijswijk naar mijn kunstenaars groep DE KUNSTKRING. Ik wilde een korte binnenweg nemen, maar reed helaas met een grote omweg en deed er deze keer zelfs meer dan een uur over en wilde onderweg zelfs de weg gaan vragen naar het centrum van Den Haag. Ik was al een paar keer helemaal verkeerd gereden en ik wilde ook niet meer langs beboste wandelpaden rijden omdat ik hiermee al een paar keer een zeer agressieve man was tegen gekomen die me de laatste keer zelfs met fiets en al, heel agressief in de bosjes had willen duwen en me zelfs voor een volgende keer had willen bedreigen met de dood en zijn mes zou gaan trekken. Ik was sprakeloos van zijn ongekende agressie. Wat dacht die man wel wie hij was? Enfin ik zou bijna echt met hem terug willen vechten, maar wilde hem ook liever nooit meer gaan ontmoeten. Maar goed, ik kwam uiteindelijk weer aan bij de Kunstkring aan de Dennenweg 64 in de oude binnenstad van Den Haag om er mijn kunstwerk, een hiwidrawing: "poppenspel" in te gaan leveren. Ik heb het kunstwerk in A4 formaat in een enveloppe met me meegenomen en had volgens instructie het aan het personeel gevraagd om de enaloppe in de gele kast achter te laten. Dit is uiteindelijk ook zo gebeurt.
Bij de Kunstkring wilde ik wat foto's maken, maar omdat ik de tentoonstelling al eens had gefotografeerd, begon ik maar in de tuin die met prachtig licht bedekt was. Zie de volgende foto werken.
On October 14, 2026, I cycled from my home in Rijswijk to my artists' group, DE KUNSTKRING. I intended to take a short, direct route, but unfortunately ended up taking a long detour—the journey took over an hour this time, and at one point, I even considered asking for directions to the center of The Hague. I had already taken several wrong turns, and I was also determined to avoid wooded footpaths; on a few previous occasions, I had encountered a highly aggressive man there—the last time, he had even tried, with great hostility, to push me—bicycle and all—into the bushes, and had threatened to kill me and pull a knife if he ever saw me again. I was left speechless by his extreme aggression. Who did this man think he was? Honestly, part of me wanted to fight back, but at the same time, I hoped never to cross paths with him again. In any case, I eventually arrived at De Kunstkring, located at Dennenweg 64 in the old town of The Hague, to drop off my artwork—a "hiwidrawing" titled "Puppet Show" (*Poppenspel*). I had brought the A4-sized piece in an envelope and, following the instructions, asked the staff to place the envelope inside the yellow cabinet. This was duly taken care of. While at De Kunstkring, I wanted to take some photographs; since I had already photographed the exhibition itself, I turned my attention to the garden, which was bathed in beautiful light. Please see the following photographic works.
OLGA GRIG
DIANOSE: MENS
Een moderne sage op papier. Wat maakt ons mens? We zijn kwetsbaar en sterk. We verlangen naar liefde en vrijheid, maar zoeken teglijkertijd naar veiligheid. We willen begrepen worden, terijl we onszelf niet altijd volledig begrijpen. In de tekeningen van Olga Grig verschijnen mensen, dieren en mythische figuren. Zij vertegenwoordigen menselijke eigenschappen, verlangens, angsten en innerlijke conflicten. De beelden bewegen tussen werkelijkheid en verbeelding. Soms zijn ze herkenbaar, soms vreemd of zelfs absurd. Juist in die spanning ontstaat ruimte voor een andere manier van kijken. Olga Grig werkt met Oost-Indische inkt en acryl. Met lijk, kleur, transparantie en gelaagdheid onderzoekt zij hoe een innerlijke wereld zichtbaar kan worden gemaakt. Het tekenen wordt zo een vorm van onderzoek. Niet naar wat de mens zou moeten zijn, maar naar wat de mens is: tegenstrijdig, kwetsbaar, verlangend, soms sterk, soms verloren -en altijd in beweging. Zo ontstaat een moderne saga op papier: een wereld waarin ervaringen, herinneringen, dromen en vragen samenkomen. De werken geven geen eenduidige antwoorden. De betekenis ontstaat in de ontmoeting tussen het beeld en degene die kijkt. Misschien herken je iets. Misschien roept een beeld een herinnering op. Misschien begrijp je niet wat je ziet. Ook dat mag er zijn. De tentoonstelling stelt geen diagnose.
OLGA GRIG
DIAGNOSIS: HUMAN
A modern saga on paper. What makes us human? We are both vulnerable and strong. We yearn for love and freedom, yet simultaneously seek security. We long to be understood, even while we do not always fully understand ourselves. In the drawings of Olga Grig, people, animals, and mythical figures emerge—representing human traits, desires, fears, and inner conflicts. These images drift between reality and imagination; at times they are recognizable, at others strange or even absurd. It is precisely within this tension that space opens up for a different way of seeing. Olga Grig works with India ink and acrylics, using line, color, transparency, and layering to explore how an inner world can be made visible. In this sense, drawing becomes a form of inquiry—not into what a human being *should* be, but into what a human being *is*: contradictory, vulnerable, full of longing—sometimes strong, sometimes lost—and always in motion. The result is a modern saga on paper: a world where experiences, memories, dreams, and questions converge. These works offer no definitive answers; their meaning emerges in the encounter between the image and the viewer. Perhaps you recognize something. Perhaps an image stirs a memory. Perhaps you do not understand what you are seeing—and that, too, is perfectly fine. The exhibition offers no diagnosis.
Mijn eerste bezoek was opnieuw mijn bezoek aan de bestuurskamer. Deze keer werd mijn aandacht vooral getrokken door een groot personage die in beide handen een marionet vasthield. Dit had natuurlijk een duidelijke link naar mijn kunstwerk: " poppenspel" Ik had de tekst ( halverwege het zeer smalle gangetje) nog niet gelezen en nam deze keer er maar een foto van om het op een ander moment nog eens rustig te kunnen gaan lezen. Boven gekomen fotografeerde ik de bewuste tekening, waarbij ik de tekst erin op een later moment ook nog over wilde nemen. Tevens beantwoorden ik een vragenlijst van de kunstenaar aan de toeschouwer. Informatie die ze blijkbaar graag allemaal wilde vernemen. Ok, vooruit dan maar tijdens mijn 2e bezoek. Tevens fotografeerde ik de bijzondere buitenkant van het boek waarin ik had willen schrijven.
My first stop was, once again, the boardroom. This time, my attention was particularly drawn to a large figure holding a puppet in each hand—a detail that clearly resonated with my own artwork, "Puppet Show." I hadn’t yet read the text (located halfway along a very narrow corridor), so I took a photograph of it to read at my leisure later on. Once upstairs, I photographed the drawing in question, intending to transcribe the accompanying text at a later time. I also filled out a questionnaire—devised by the artist for the viewer—covering various points she was evidently keen to learn about. Well, why not? I completed it during this second visit. Additionally, I took a photograph of the striking exterior of the book in which I had intended to write.
Geachte bezoeker
U bent een ruimte binnen getreden waarin de ruimte en het daglicht op een bijzondere manier een rol spelen. De ruimte was leeg toen we hier binnenkwamen om er voor de duur van de expositie in te gaan wonen. Als iets leeg is, kun je je er nog alles bij voorstellen. Het lijkt alsof we veel verliezen als we het gaan inrichten. En toch is dat nodig dat we naar buiten kunnen functioneren. Daarover gaat ook deze exositie om de spanning te laten zien tussen binnen en buiten. Je zou het bespiegeling kunnen noemen zoals u kunt lezen op het zwevende van Pim Piet. Je zou het kijken naar het heelal kunnen noemen als je je voorstelt op het matras van Karel Bodegom te liggen in de schaduw van een omgekeerde telescopische lamp. Je zou het zinsbegoocheling kunnen nomen als je door de ramen van Paul de Mol naar buiten kijkt en twijfelt over je gezichtvermogen omdat fictie en werkelijkheid haasje over spelen. Je denkt pas echt na over licht als je de lamp van Catharina van Velde ziet op de grens van licht en donker, van dag en nacht waarin het oranje schijnsel van de achterkant contrasteert met een tekening van een lamp in een tekening van een lamp in een platgedrukt frame van een lampenkap. Zo is er zoveel te zien in het weinige dat er tentoongesteld wordt dat je als kijker de ruimte terugkrijgt om iets te beleven vergelijkbaar met de eerste keer dat je een nieuwe ruimte betreedt waarin je gaan wonen. Terug naar het begin van de eerste indruk. We hopen dat u zich er "thuis" kunt voelen.
Het Wake Up team
Dear visitor,
You have entered a space where the environment and daylight play a unique role. When we first arrived, the space was empty—a blank canvas we would inhabit for the duration of this exhibition. An empty space holds infinite possibilities; filling it can feel like a loss of that potential. Yet, such transformation is necessary for us to engage with the world outside. This exhibition explores that very tension: the interplay between the interior and the exterior. You might call it a "reflection"—as suggested by the floating piece by Pim Piet. You might call it "gazing into the cosmos"—as you might imagine while lying on Karel Bodegom’s mattress, beneath the shadow of an inverted telescopic lamp. You might call it an "optical illusion"—as you look through Paul de Mol’s windows, questioning your own vision as fiction and reality play leapfrog. You are prompted to truly contemplate light when you encounter Catharina van Velde’s lamp, positioned on the threshold between light and dark, day and night; here, an orange glow from the rear contrasts with a drawing of a lamp—nested within another drawing of a lamp—all contained within the flattened frame of a lampshade. There is so much to discover within these few exhibited works; as a viewer, you are granted the space to experience something akin to the feeling of entering a new home for the very first time—a return to the moment of that initial impression. We hope you feel "at home" here.
The Wake Up team
De tweede serie foto's maakte ik in de andere boven expositie ruimte. Een speciale expositieruimte waar ik zelfs voor gevraagd was om er zelf ook eens een expositie te laten plaatsvinden. De vraag was gesteld door eens mijn klasgenoot en tevens naamgenoot van de kunstacademie DE AKI in Enschede, Hans Kenba.
De bovenruomde verbaasde mij opnieuw. Het is een ruimte waar altijd bijzonder werk is te zien. Maar ook werk dat ik niet gelijk goed kan plaatsen en de tentoonstelling was georganiseerd door een man die veel kon spreken en dus zelf ook een kunstenaar bleek te zijn. De betekenis van een kapotte stoel als kunstwerk ontgaat me nog steeds, maar zal dat op 15 oktober 2026 nog even gaan navragen. De tentoonstelling was vooral opvallend door TEKST die er was geschreven, maar ook door " vreemde" filmbeelden waar de maker kunstenaar blijkbaar iets mee had. Een oud bekende kwam toen ook de ruimte binnen lopen. Ik herkende haar uiteindelijk van de galerie ARTISHOCK in Rijswijk, waar wij beiden model getekend hadden.
I took the second series of photographs in the other upstairs exhibition space—a unique venue where I had actually been invited to hold an exhibition of my own. The invitation came from Hans Kenba, a former classmate of mine from the AKI art academy in Enschede who also happens to share my first name. The upstairs space surprised me once again; it is a venue that always hosts remarkable work—though sometimes pieces that I struggle to categorize. The exhibition was organized by a man who was quite the talker and, as it turned out, an artist himself. The significance of a broken chair presented as a work of art still eludes me, but I plan to ask about it when I return on October 15, 2026. The exhibition was particularly notable for the text on display, as well as for some "bizarre" film footage that clearly held some personal meaning for the artist. While I was there, an old acquaintance walked into the space; I eventually recognized her from the ARTISHOCK gallery in Rijswijk, where we had both participated in life-drawing sessions.
Ook een ander actief lid van de Haagse Kunstkring kwam de boven expositie bezoeken. Ik vroeg hem of ik een portret van hem mocht maken en daar kreeg ik toestemming voor. Ik maakte 2 portretten van hem. Portretten die ik ( thuisgekomen in Rijswijk) wilde omtoveren tot mijn speciale photodrawings.
Another active member of the Haagse Kunstkring also came to visit the exhibition upstairs. I asked him if I could take his portrait, and he gave his consent. I took two portraits of him—portraits that I intended to transform (once I returned home to Rijswijk) into my signature "photodrawings."
Een ander actief lid van de HAAGSE KUNSTKRING trof ik ook opnieuw. Hij knapt het interieur van de Kunstkring regelmatig op. Ik sprak opnieuw met hem en toen ik hem in zijn werkhoek trof, vroeg ik ook aan hem of ik hem mocht fotograferen en dat was goed.
I also ran into another active member of the HAAGSE KUNSTKRING again. He regularly carries out repairs and improvements to the Kunstkring’s interior. I spoke with him once more, and when I found him in his workspace, I asked if I could take his photograph—to which he agreed.
En tot slot zat ik weer even in de tuin van de Kunstkring waar ik opnieuw mijn laatste foto's wilde maken.
And finally, I found myself back in the garden of the Kunstkring, where I wanted to take my last few photos.
Maak jouw eigen website met JouwWeb